امروز در جاده ی خیالم قدم میزدم  در کنار یار باوفایم در میان درختان امید و ارزو را جستجو می کردم وشاید دنبال خوشبختی می گشتم نمی دانم فقط این را می دانم که هر وقت وارد ان جاده ی خیال انگیز محبت می شوم به گونه ای که انگار در انجا می شود مهربانی و عشق را پیدا کرد و با دیگران قسمت نمود جاده ای که ای کاش هیچ وقت به پایان نرسد تا بتوان تولد زیبای فرشتگان را دید,عطر روح انگیز عشق و دوستی را استشمام کرد.

کوچه ای که در دو طرف ان درختان پاییز زده اش به گونه ای شاخه هایش را بهم اویخته که سقفی برای مسافران سرزمین عشق ساخته برگ های نارنجی,زرد و طلایی مانندش برا جدا شدن از شاخه ها تمنا می کنند و زمانی که ناامید از سخاوت درخت ارام بر زمین می افتند.صدای خشخششان با صدای پای رهگذران یکی می شود و اهنگ زیبایی را ان چنان هنرمندانه  برای مردمانش چنگ می نوازند. کوچه ای که اسمانش به حال دلهای گرفته رهگذران ماتم گرفته و میخواهد بغض سکوت را بشکند و خورشید که با التماس به ابرها می خواهد سرکی به ان کوچه بکشد و با حسرت به ان می نگرد و باز ابرها جلوی چشمان بی  پرده خورشید را میگیرد تا مبادا ادم های ان دیار را چشم بزند.

یادش بخیر زمانی که در ان کوچه قدم می زدم چقدر لحظه ها تند می گذشتند  ومن سر مست از زندگی پیاپی از جام عشق می نوشیدم و در کنارش اهسته قدم بر می داشتم تا این جاده به پایان نرسد ای کاش زمان می ایستاد و من همچنان می توانستم با او وارد دیار بهشت عاشقان شوم.